Turgut Uyar
Bir subayın oğlu olarak doğan Turgut Uyar, Bursa Işıklar Askeri Lisesi'ni ve Askeri Memurlar Okulu'nu tamamladıktan sonra bir süre orduda subay olarak çalıştı. Devlet memuru olarak görev yaptı ve 1969'da emekliye ayrıldı.

İlk şiiri Yâd, 'Yedigün' dergisinde yayınlanan Uyar, daha sonra Kaynak, Varlık, Pazar Postası ve Dost dergilerinde şiirlerinin yanı sıra denemeleri yayınladı. Kaynak dergisinin 1948 yılında düzenlediği yarışmada Arz-ı Hal adlı şiiriyle ikincilik ödülü kazanınca Nurullah Ataç'ın umut vaad ettiğine inandığı şairler arasına girdi.

Modernist bir şiir anlayışıyla hareket eden 'İkinci Yeni' grubunun içinde yer alan şair, ilk şiirlerinde kendi gözlemlerinden yola çıkarak Anadolu insanının acınası durumunu; halk ve yurt sevgisi temalarını hece ve uyak ölçüsüyle dile getirdi. 'İkinci Yeni' anlayışını benimsemesiyle birlikte, simgeci bir anlatım tarzını oluşturdu.

İmgelerin yoğunluk kazandığı şiirlerinde bireyin toplum ve törelerle çatışmasını ve bu durumdan kaynaklanan bunalımları anlattı. Aşkı ve cinselliği de şiirlerinde kullananan Uyar, halk ve divan şiirinin geleneklerinden yararlanarak bireysel duyarlılıkları işlerken toplumsal konulara da yer verdi.

Türk şiirinde kendine özgü bir yeri bulunan Turgut Uyar, şiire yaşantı yüklü bir anlam kazandırmaya çalışmıştır. Tütünler Islak adlı kitabıyla 1963 Yeditepe Şiir Armağanı, Kayayı Delen İncir ile 1982 Necatigil Şiir Ödülü, Büyük Saat ile 1984 Sedat Simavi Vakfı Edebiyat ödülünü kazandı. Turgut Uyar 22 Ağustos 1985'de Ankara'da öldü.

Eserleri
Şiir Kitapları: Arz-ı Hal (1949), Türkiyem (1952), Dünyanın En Güzel Arabistanı (1959), Tütünler Islak (1962), Her Pazartesi (1968), Divan (1970), Toplantılar (1974), Kayayı Delen İncir (1981), Toplu Şiirler I (İlk dört kitabın toplu basımı - 1981), Büyük Saat (1984)
Düzyazı/Eleştiri/Röportaj: Sonsuz ve Öbürü (1985)